▶1:08:06
Oğul, Beni Kime Bırakıp Gittin | HARUN TOKAK
Hizmetten#hizmetten Oğul, Beni Kime Bırakıp Gittin? Serin bir güz akşamı, İsveç’in güneybatısındaki Kållered mülteci kampındaydık. Kållered; ormanlarla çevrili, hafif dalgalı arazisi, gölleri ve küçük akarsularıyla dünya cenneti gibi bir yer. Kampa günün her saatinde, dünyanın dört bir yanından mülteciler geliyor. Beş yıl önce ben de iltica için bu kampa gelmiştim. İnsan, bir zamanlar uğradığı, bir süre ârâm ettiği o eski durakları yeniden görünce bambaşka, duygulara kapılıyor. O akşam, kuzeyin bu soğuk ülkesine henüz yeni gelmiş olan Yusuf ile Zeynep’e misafir olduk. Kampın dar odasında gösterişten uzRead moreShow less
#hizmetten
Oğul, Beni Kime Bırakıp Gittin?
Serin bir güz akşamı, İsveç’in güneybatısındaki Kållered mülteci kampındaydık.
Kållered; ormanlarla çevrili, hafif dalgalı arazisi, gölleri ve küçük akarsularıyla dünya cenneti gibi bir yer. Kampa günün her saatinde, dünyanın dört bir yanından mülteciler geliyor. Beş yıl önce ben de iltica için bu kampa gelmiştim. İnsan, bir zamanlar uğradığı, bir süre ârâm ettiği o eski durakları yeniden görünce bambaşka, duygulara kapılıyor.
O akşam, kuzeyin bu soğuk ülkesine henüz yeni gelmiş olan Yusuf ile Zeynep’e misafir olduk.
Kampın dar odasında gösterişten uzak, yalnızca temel ihtiyaçları karşılayacak kadar eşya vardı. Tahta zeminin iliklere işleyen soğuğunu kırsın diye serilmiş yıpranmış bir halı hemen göze çarpıyordu. Odanın ortasındaki küçük masada, elektrikli ısıtıcıda demlenen çaydan buram buram buhar yükseliyordu. Dışarıdaki buz gibi İsveç akşamına inat, odaya ılık bir samimiyet yayılmıştı.
Yusuf henüz otuzunda bir gençti; fakat yüzündeki çizgilere, bakışlarındaki derinliğe bakınca yaşından çok daha fazlasını yaşadığı hemen anlaşılıyordu. Yaşadıklarının ağır yorgunluğu, hapishane duvarlarının gölgesi ve mülteciliğin o belirsiz hüznü gözlerinin buğusundan okunuyordu. Çay bardağını iki eliyle kavramış, parmaklarını ısıtırken bakışlarını halının desenlerine dikmişti. Bir süre sessiz kaldı. Sonra derin bir nefes aldı ve anlatmaya başladı:
“Akdeniz Üniversitesi’ni bitirince Antalya’da Hizmet okullarında öğretmenliğe başladım.”
Birden portakal çiçeklerinin kokusu doldu yüreğime.
“Antalya benim de üniversiteden sonraki ilk görev yerimdi.” dedim.
►Ayrıcalıklardan yararlanmak için bu kanala katılın 👉 https://bit.ly/3J8cWkA
►Kanalımıza Abone Olmak İçin 👉 https://bit.ly/3R2e0Zg
►Kanalımıza Destek Olmak İçin Patreon adresimiz 👉 http://bit.ly/3iUVK7F
►Bizimle paylaşmak istediğiniz haberler için e-posta adresimiz 👉
hizmettenegonder@gmail.com
►Mizan Oynatma Listesi İçin 👉 https://bit.ly/3HtEC24
►Mizan Klasik Oynatma Listesi İçin 👉 https://bit.ly/3wvVcrX
Sosyal Medya Adreslerimiz:
►Twitter adresimiz 👉 https://bit.ly/3wn5zOu
►Instagram adresimiz 👉 https://bit.ly/3Xz3awn
►TikTok adresimiz 👉 https://bit.ly/3Opx4j2
►Facebook adresimiz 👉 https://bit.ly/3H0RwmM
►iTunes Postcast adresimiz 👉 http://bit.ly/3HAf1ot
►Google Podcast adresimiz 👉 http://bit.ly/3wpq1i4
►Soundcloud adresimiz 👉 http://bit.ly/3kx2MzL
►Spotify adresimiz 👉 http://bit.ly/3wq8DK0
Oğul, Beni Kime Bırakıp Gittin?
Serin bir güz akşamı, İsveç’in güneybatısındaki Kållered mülteci kampındaydık.
Kållered; ormanlarla çevrili, hafif dalgalı arazisi, gölleri ve küçük akarsularıyla dünya cenneti gibi bir yer. Kampa günün her saatinde, dünyanın dört bir yanından mülteciler geliyor. Beş yıl önce ben de iltica için bu kampa gelmiştim. İnsan, bir zamanlar uğradığı, bir süre ârâm ettiği o eski durakları yeniden görünce bambaşka, duygulara kapılıyor.
O akşam, kuzeyin bu soğuk ülkesine henüz yeni gelmiş olan Yusuf ile Zeynep’e misafir olduk.
Kampın dar odasında gösterişten uzak, yalnızca temel ihtiyaçları karşılayacak kadar eşya vardı. Tahta zeminin iliklere işleyen soğuğunu kırsın diye serilmiş yıpranmış bir halı hemen göze çarpıyordu. Odanın ortasındaki küçük masada, elektrikli ısıtıcıda demlenen çaydan buram buram buhar yükseliyordu. Dışarıdaki buz gibi İsveç akşamına inat, odaya ılık bir samimiyet yayılmıştı.
Yusuf henüz otuzunda bir gençti; fakat yüzündeki çizgilere, bakışlarındaki derinliğe bakınca yaşından çok daha fazlasını yaşadığı hemen anlaşılıyordu. Yaşadıklarının ağır yorgunluğu, hapishane duvarlarının gölgesi ve mülteciliğin o belirsiz hüznü gözlerinin buğusundan okunuyordu. Çay bardağını iki eliyle kavramış, parmaklarını ısıtırken bakışlarını halının desenlerine dikmişti. Bir süre sessiz kaldı. Sonra derin bir nefes aldı ve anlatmaya başladı:
“Akdeniz Üniversitesi’ni bitirince Antalya’da Hizmet okullarında öğretmenliğe başladım.”
Birden portakal çiçeklerinin kokusu doldu yüreğime.
“Antalya benim de üniversiteden sonraki ilk görev yerimdi.” dedim.
►Ayrıcalıklardan yararlanmak için bu kanala katılın 👉 https://bit.ly/3J8cWkA
►Kanalımıza Abone Olmak İçin 👉 https://bit.ly/3R2e0Zg
►Kanalımıza Destek Olmak İçin Patreon adresimiz 👉 http://bit.ly/3iUVK7F
►Bizimle paylaşmak istediğiniz haberler için e-posta adresimiz 👉
hizmettenegonder@gmail.com
►Mizan Oynatma Listesi İçin 👉 https://bit.ly/3HtEC24
►Mizan Klasik Oynatma Listesi İçin 👉 https://bit.ly/3wvVcrX
Sosyal Medya Adreslerimiz:
►Twitter adresimiz 👉 https://bit.ly/3wn5zOu
►Instagram adresimiz 👉 https://bit.ly/3Xz3awn
►TikTok adresimiz 👉 https://bit.ly/3Opx4j2
►Facebook adresimiz 👉 https://bit.ly/3H0RwmM
►iTunes Postcast adresimiz 👉 http://bit.ly/3HAf1ot
►Google Podcast adresimiz 👉 http://bit.ly/3wpq1i4
►Soundcloud adresimiz 👉 http://bit.ly/3kx2MzL
►Spotify adresimiz 👉 http://bit.ly/3wq8DK0
